الف

دل گفت مـــــــــرا علـم لـدنّي هوس است

تعليمم كن گر كه تو را دسترس است

گفتم كه الف ... گفت دگــــــــرهيچ مگـــــوي

در خــــــــــانه اگــــــــر كس است يك حرف بس است

بنده ي ابليسي يا كه منّان ؟؟

احساسم را به تاراج برده اند            اينجا بسي بي عاطفگي رواج دارد

بي عدالتي غوغا ميكند                        مادري در پس فرزند خويش هو و ها ميكند

اين چه دنيايي ست ؟؟

                    عالمي دني

                                  همه خاموش،

                                             همه سركش ،

                                          همه خفته ،

                                                 همه در بند،

                                    همه سر در خود ،

         همه در هم ،

                           اما                 بي خبر ازهم

فرياد من چه خاموش است

اين سكوت است يا كه خاموشي؟؟

                              خواهم كه فريادم غوغا كند

                                        خواب ديرينه ي آدم را حاشا كند

آي مردم تا به كي درخود خفتن و دني بازي؟

                               صورتت در عالم پستي همچو حوري

سيرتت در عالم برزخ همچو حيوان

                                        ميكني توجيه كارهايت را همچو شيطان

ميكني سركشي از خدا همچو ابليس

                                        تو بنده ي ابليسي يا كه منّان

تو روح ابليسي يا كه حنّان

تو مرده اي و تابع مردگان زنده شو اين مردگي از بين ببر

                     درياب روح پر فتوحت را!!!

كه منشأ خوبي ها و زيبايي هاست

                                   گوهر ذاتت را به آساني از دست مده!!

دست رد برسينه ي شيطان زن و خون در دل ربّــت نكن

اوصداي وجدان توست

        اين حجاب را از بين ببر بشنو اين ني !!!

                      او نداي لبيك توست لبيك گويان در انتظار توست

اوست كه عشق بي همتا و جاودانه ست

                                     مابقي همه افسانه است

عشق هاي تو خالي را در دلت از بين ببر

                                   معلم نفست باش و مريد وجدان خويش

                                                  و

                           بنگر كه نداي لبيكش

                                                      بچسان به آسمان ها ميبردت

پ . ن : 1. ميلاد با سعادت اسوه عشق حضرت زينب كبري سلام الله عليها مبارك

          2. شعر از نويسنده وبلاگ

معلم نفس خود و شاگرد وجدان خويش باش

تلنگري از آقاي جواد محدثي ...

نه مثل شاخه نيلوفر- كه به اين درخت و آن درخت مى پيچد- بلكه همچون درختِ ريشه دار

بايد بود ، متّكى به خويش ، ريشه دوانده در باورها و انديشه ها ،

با شاخ و برگى از اراده و همّت!

در اين صورت ، نه از باد خواهى لرزيد و نه از سيل ، ريشه كن خواهى شد.

ريشه هاى تو، همان استعدادها و توانمندى هاى فكرى و روحى تواَند، به شرط آن كه آنها را

بشناسى ، به كار بگيرى ، به ستوه نيايى ، خسته نشوى و از پاى ننشينى ، تا از كاوش در معدن

وجود خويش، به گوهرهايى ناب ، دست يابى.

انسان، فرزند تلاش و تكاپوى خويش است و دست هايش ، محصول مزرعه وجودِ او را

مى چينند؛ تا چه كاشته باشد و چه دِرو كند!

زندگى ، فرصتى است براى پرداختن به كشتزار جان!

نگو كه نمى شود . مگر آنها كه به جايى رسيده اند ، چه كرده اند جز تلاش شبانه روزى و

تحمل رنج تحصيل و زحمت مطالعه و كاوش؟

بايد روى دو پاى همّت و اراده خويش ايستاد و به وعده هاى چون سراب ديگران ، تكيه نكرد.

تكيه گاهت اول «خدا» و دوم ، خودت باشد ...

همه بزرگانى كه در زندگى به توفيق هايى دست يافته اند، اول ، كسى نبوده و چيزى نداشته اند.

به تدريج ، سايه نشينِ زحمات خويش شده و از بوستان همّت و اراده خود، گل چيده و ثمر

برگرفته اند.

سرمايه تو نيز" اعتماد به نفسِ" توست . هيچ كس نبايد بيش از خودت براى تو دلسوز باشد .

بايد خودت بكوشى تا در اين دنياىِ گرفتار موج ها و توفان ها ، خويش را به ساحل نجات و

كاميابى برسانى . البته مى توانى و بايد از ديگران هم كمك بگيرى ، مشورت كنى و راهنمايى

بخواهى؛ امّا بيش از هر چيز و هر كس ، به چشمه اى چشمِ اميد داشته باش كه از درون خودت

مى جوشد و به منبع پايان ناپذير مواهب خدادادى متصل است.

چرا امروز و فردا مى كنى؟ مگر چه قدر فرصت دارى؟

فرداى تو در دست توست، تا امروز چه كنى!

تو سابقه اى دارى درخشان ؛ فرهنگى دارى متعالى ؛ الگوهايى دارى سازنده ؛ استعدادى دارى

قابل تقدير، و نيروى اراده اى دارى ستايش برانگيز . احساس كمبود و حقارت، چرا؟

تناورترين درخت هاى كهنْ سالِ باغ معارف بشرى ، در سرزمين تو و در كوهپايه هاى

مكتب و فرهنگ دينى تو روييده و قد كشيده اند . اينك تو با آن كه در سايه شان آرميده اى و

از ميوه هاشان بهره مى برى ، از خودِ درخت و ريشه هايش چه قدر مى دانى؟

تو آن اندازه افتخار و آوازه مكتبى و ملى دارى كه بتوانى در جهان، به مسلمان و ايرانى

بودنت مباهات كنى. بيگانگى از خويش، چرا؟

تو نهالى بى ريشه نيستى كه در مقابل توفان هاى فكرى و جريان هاى بى بنياد فرهنگى

معاصر، خود را ببازى و بلرزى و ريشه كن شوى و بر باد روى . آيا دريغ نيست كه

جوان مسلمان امروزى ، دلداده ديگران باشد و مصداق اين شعر حافظ كه :

« آنچه خود داشت ، ز بيگانه تمنا مى كرد»

مگذار نوميدى در خانه دلت جا بگيرد و آن را به اشغال خود درآورد و سپاهِ اميد را

تار و مار كند.

مگذار حتى شكست ها تو را از پاى درآورند.

انسان، اگر طعم هيچ شكست و ناكامى اى را نچشد ، يا غرورْ دامنگيرش مى شود ،

يا در كوره حوادث و فراز و نشيب هاى زندگى، پخته و ورزيده نمى گردد . كسى كه

در درياى پُر موج ، دچار كشتى شكستگى شود ، حتى تخته پاره اى مى تواند عامل نجاتش گردد،

به شرط آن كه روحيه اش را نبازد، خود را گم نكند و اميدش را از دست ندهد.

پس مى توان شكست را نردبان پيروزى ساخت و با شناخت ضعف ها و كاستى ها و

خطاها، با نقشه اى بهتر و شناختى دقيق تر، وارد عمل شد.

هميشه كه پيروزى نيست؛ گاهى هم شكست، عقب نشينى ، زيان و مصيبت و بلا خواهد بود.

گاهى بالا رفتن است و گاهى فرود آمدن . به قول صائب تبريزى:

ما شيشه ايم و باك نداريم از شكست شيشه چو بيشتر شكند ، تيزتر شود

ناكامى ها، سيلىِ بيدار كننده اند ، نه عامل ماندن و در جا زدن و يأس.

اگر دريا دل باشى و صبور، مى توانى به ساحل توفيق و گوهر پيروزى برسى.

اگر سختى هاى زندگى را در خود ، هضم كنى و خود را براى پيمودن سنگلاخ ها و

فتح قله هاى بلند، آماده كنى، خواهى ديد كه رهروى ، چندان هم دشوار نيست . نه دنيا

به آخر رسيده و نه همه راه ها بسته است.

راه حل دشوارى هاى زندگى ، تدبير ، اراده ، مشورت و اقدام است . بدبينى به آفرينش

و تقدير و سرنوشت ، گناه است ؛ افسردگى و اظهار عجز هم كه كار آدم هاى بى روحيّه

ضعيف است . كسى كه به خود باورى رسيده باشد ، در پيمودن راه زندگى و گشودن

گِره ها و حلّ مشكل ها و شكستن بن بست ها ، پر توان تر به پيش مى رود.

وقتى مى توانى به قله برسى ، ماندن در ته درّه ، چرا؟

وقتى مى توانى صعود كنى ، سقوط و هبوط ، چرا؟

مى توان عصيان هاى جاهلانه دوران خامى و بى تجربگى را در جويبار توبه و تصميم

شست و براى باقيمانده فرصت ، برنامه ريخت و از هدر رفتن عمر، جلوگيرى كرد.

همه راه ها به " نمى شود" ، ختم نمى شوند!

همه كوچه ها و گذرگاه ها " بن بست" نيستند!

اراده و عزم كه دارى... جوان و پُر نيرو كه هستى ... اينك، در آغاز راه زندگى ،

با كوله بارى از توان ، تجربه ، معرفت و اميد ، مى توانى آينده مطلوبى را

براى خويش ، رقم بزنى.

انگيزه را در جايى نمى فروشند تا تهيه كنى! در بازار نيست؛ بلكه در دل و جان

خودت نهفته است . درخت عمل ، از چشمه اراده سيراب مى شود؛ چشمه اى كه بايد از

درون تو بجوشد . تقويت اراده، به تقويت عمل مى انجامد؛

زيرا عمل ، فرزند اراده و انگيزه است.

اگر ما خود، نهال زندگى مان را با آبِ آگاهى و بصيرتْ آبيارى نكنيم،

به انتظار ديگران نشستن، معنا ندارد.

هر كس بايد خود، مربّى خويش باشد؛ وگرنه ... باخته است.

در اين مسير، مطالعه زندگى انسان هاى موفق ، چراغِ راه است.

اين گوى و اين ميدان!

مگر تو از ديگران ، چه كم دارى؟


" جواد محدثى"

پ . ن : كش رفته از وبلاگ  1001تلنگر

 

خسته ام از زندگی ...

 

بار الها خسته ام از اين زندگي
           معصيتهايم شده شرمندگي
                          خود نمي دانم كجا
                               رفته ام به خواب 
                       از چه بيدارم نكردي آفتاب 
                            توبه كردم ،توبه كردم
                                              بار اله 
                           زندگي خود كردم تباه
                         باب لطفت را باز كن
                           با عزيزانت مرا
                                  دمساز 
                                    كن

 

     توبه بر لب ،سبحه بركف
            
                                          دل پر از اشتياق گناه
                
                          معصيت خنده اش مي آيد
                         
                         ز استغفار ما

باب وجوب جهاد با نفس

                                 

• ازامام صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:

پيامبر اكرم  صلي الله عليه وآله وسلم عده اي را به جنگ فرستاد ، چون از جنگ برگشتند

فرمود:آفرين به گروهي كه پيكار كوچكتر را سپري كردند و پيكار بزرگتر بر عهده آنان به جاي

مانده است ،گفته شد :اي رسول خدا ! پيكار بزرگتر چيست؟ فرمود: پيكار با نفس.

 

 

• امام صادق عليه السلام به مردي فرمود:

 تو طبيب خود هستي و بيماري براي تو روشن وآشكار گرديده است و نشانه تندرستي و

 سلامت رادانسته اي وبر داروي دردت نيز راهنمايي شده اي ، پس بنگر كه چگونه به

كار نفس خويش مي پردازي .

 

• امام صادق عليه السلام فرمود: نفْست رابه خاطر خودت زحمت و مشقت بيانداز

 زيرا اگر چنين نكني ديگري خودش را براي تو به زحمت نمي اندازد.

 

• امام صادق عليه السلام فرمود:

 قلبت را ‍[براي خودت] به همانند همدمي مهربان وبه منزله ي فرزندي كه با تو دوستي

خالصانه دارد قرار ده و دانشت را همچون پدري كه از او پيروي ميكني و نفْست راهمانند

دشمني كه با او به پيكار برخاسته اي و مال و دارايي ات را امانت و عاريتي بدان كه آن را

 [بايد به صاحبش ]برگرداني .

 

•   از سخنان رسول خدا صلي الله عليه وآله وسلم است كه فرمودند:

تونمند كسي است كه بر نفس خويش چيره شده باشد .

 

• امام صادق عليه السلام  فرمودند:

كسي كه اندرز دهنده اي ازدرون قلب خود وباز دارنده اي از درون جان خود نداشته اش و

همدمي ارشادگر با او نباشد ،دشمنش [همان هواي نفس و شيطان]است بر گردن

 او چيره مي شود.

 

• از امام صادق عليه السلام روايت است كه فرمودند: كسي كه در هنگام فريفته شدن

    به چيزي وهنگام ترس و زماني كه ميل به چيزي پيدا ميكند ويا خشمگين و خوشنود ميشود

    مالك نفس خود باشد (خود را نگاه  دارد ) خداوند بدن او را بر آتش جهنم حرام مي گرداند.

 

• واز امير المؤمنين حضرت علي عليه السلام روايت است كه فرمود:

  مجاهد كسي است كه با نفس خويش مجاهده و مبارزه كند.

 

•  از امام صادق عليه السلام واواز پدرانش-كه بر همگي درود باد –روايت است

كه فرمود: در سفارش پيامبر اكرم صلي الله عليه وآله وسلم به حضرت علي عليه السلام

آمده است كه فرمود: اي علي ! برترين جهاد آن است كه كسي صبح كند در حالي كه تصميم

ستم نمودن به احدي را نداشته باشد.

 

 

  پي نوشت :

1.بزرگترين جنگ و پيكار مبارزه ومقابله با نفس است نباید دست کم بگیریمش یک پدر

 سوخته ایست که نگو.

 

2.هواي نفس يعني خواهش هاي نفساني بزرگترين دشمن ماست كه گور انسان بودن ما

رو ميكند تا مانند حيوان باشيم .

 

3. نفس بجز بيماركردن روح وروان ونيز خدشه دار كردن گوهر انسانيت مان چيزي براي

 ما به ارمغان نمي آورد.

 

4.همه ما انسان بودن و هد ف  آفرينش را از ياد برده ايم ودر واقع زنده ماني ميكني نه

زندگاني .

 

5.هواي نفس مانند هواي كثيف وآلوده به بيماري است كه در ظاهرمعلوم نيست وهمه ما آن

 را استنشاق ميكنيم وبعد ازمدتي تاثير آن بر روي جسم وروحمان ديده ميشود اما چه فايده كه

كار از كار گذشته است هواي نفس درست به همين شكل  روح وجسم ما تاثير ميگذارد ولي با

اين تفاوت كه تشخيص ودرمان اين بيماري چشم دل ميخواهد و وجداني بيدار . 

 

6.هرچه قدر با چشم ذره بيني در نفس دقيق شويم ميينيم كه باز خرده شيشه دارد و تميز كردن

اين همه خرده شيشه ها را عمريك انسان كفاف نمي دهد وبراي درمان و دور ريختن شيشه

 خرده ها در اين زمان كوتاه وبراي داشتن همت بلند براي اين كار فقط بايد از خداوند عزوجل

طلب كمك كنيم وتمرين كنيم تا در هزارم ثانيه هايمان بياد او باشيم و ازحاضروناظر بودنش بر

اعمالمان غافل نباشيم ، وگرنه كارمان ساخته است . 

 

بهتراست  ديگر از بالاي منبر بيايم پايين وبيشتر از اين سرتان را به درد نياورم

 والسلام وعليكم والرحمة الله وبركاته

 

دفعه بعد اگر خواستيد بياييد يه شيشه ِ روغن بنفشه ای  ِ زیتوني خودش هم ازنوع مقويش

به تنتان بماليد بعد تشريف فرما شويد.

 

توبه بارانی ست بی پایان ...

 

بیا در زیر باران صداقت

                   تمام هستی خود

                                     را بشوییم

 برای ابرهای غم گرفته 

                                       سخن از دریا بگوییم

در حسرت پرواز

 

 یا مقلب القلوب نورو آرامش خود را بر قلبم بر این دل شکسته ام فرود آور

یا نورالنور ای خدای کفایت کننده ی امور فرد ضعیف خلق ،ای حافظ بندگان

 از امرمخوف و خطرناک ،خطاهای من مرا تنها یافته ورفیقی نیست مرا ومن از تحمل غضب تو

ناتوانم ونیست کسی که مرا یاری کند دل من اکنون مشرف بر خوف و خطر روز لقای توست

وکیست کسی که بزطزف کند ترس . هراس مرا وکیست که مرا ایمنی بخشد در حالی که تو

 مرا ترسان ساخته ای ؟

وکیست کسی که در حالیکه تو مرا ناتوان ساختی ،مرا نیرو وتوان بخشد؟

ای خدای من تویی که اگر بگردانی روی بزرگوارت از من از فضل عظیم خود منع کنی

یا از رزق خود محرومم سازی یا وسیله و رابطه ی خود را از من قطع کنی دیگرهیچ راهی

 به امید و آرزوی

 خود نخواهم یافت غیر تو .

ای خدا من بنده ی توام ودر قبضه ی قدرت تو ،پیشانی من به دست توست باوجود  فرمان نافذ تو

مراامری نخواهدبودوحکم تو بر من نافذوجاری است و تقدیرتو در حق من عدالت است ومرا

هیچ قدرت نخواهد

 بودکه سر بپیچم از سلطنت ،خدای من روز را شب وشب را روز کردم در حالی که

 بنده ی حقیر تو هستم

مالک هیچ نفع و ضرری بر خود نیستم مگر به خواست تو وگواهی میدهم بر عجز خود و

 اعتراف به ضعف و

 مضطری و ناتوانی خویش میکنم

خداوندا نظری به این بنده ی حقیرت بینداز که از جوروجفای روزگار و نفس سر کش

به تو پناه آورده است

پروردگارا درود بفرست بر محمد آل محمد و فارغ ساز دل مرااز هر چه جز محبت تو و

مشغول دار مدام به

ذکرو یادخود ومرا رغبت به سوی خودنیرومند ساز

این منم اونی که "هنوز" در حسرت پروازاست

دل نوازترین طنین

 

هوا باراني و خدا از هميشه به من نزديکتر بود.
آهسته در گوشم زمزمه کرد : اي انسان به باران بنگر چگونه خود را عاشقانه فدا مي کند

 تا حياتي نو به ارمغان آورد وبه آفتاب نگاه کن چه صادقانه مي سوزد تا گرماي وجودش

 گردون زندگي را بچرخاند .

حال اي انسان به خاک بنگر ونظاره کن که با چه گذشتي به همه اجازه ميدهد تا از ذره ذره ي

 وجودش بهره مند شوند وبه ماه فکر کن او فداکارانه نور را از آفتاب تقاضا مي کند

 تا تو اي انسان در تاريکي شب نهراسي .آري بسيار است اما خرد تو اندک از درک اين

 حقايق عاجز و ناتوان است .

 ودوباره

 سکوتي عميق همه جا را فرا گرفت .

 

   اين بار خداوند از دريچه ي قلبم با من سخن
 
  مي گفت تمام بدنم به لرزه در آمده بود   
 

  وعظمتي  بس شگرف تمام وجود
  
    را احاطه کرده بود .  
 

  خدا به من گفت :اي انسان اي کسي که
 
    تمام فرشتگان در عرش به تو سجده کردند
 
    تو چه کردي؟ مگرمن از روح خود در تو
 
    ندميده بودم ؟اي انسان مگر تو از جنس
  
   خاک نيستي پس فروتني وگذشت خاک را
 
   کجا گذاشتي ؟ اي انسان اي اشرف مخلوقات
  
   پس شرافت يک انسان را به دست چه کسي سپرده اي ؟آيا فراموش کرده اي روزي
 
   پروا نه ،معصوميت را از تو آموخت و  پرستو عشق را ازتو به يادگار برد.
 
   زماني ملائکه تو را تقديس مي کردند وحتی ابليس تورا تحسين مي کرد

   اي انسان تو گذر صادقانه را از ياد بردي وحتي نگاه کردن به شبنم در يک

   صبح روحاني را فراموش کردي .

   اي انسان ملائکه بازگشت دوباه تو به گوهر وجوديت را چشم در انتظارند .

  
   اين ها را گفت وهمه جا ساکت شد. من که اين بار اشک ، ديدگان دنيوي ام را نا بينا ساخته

  بود ولي ديده دلم از هميشه بينا تر بودبا صدايي لرزان اما ملکوتي مانند

 هميشه فقط توانستم بگويم:

                     خدايا منو بخش!

 

                                 الهی العفو

                                          یا کریم العفو

 

یارب!!

 

یارب به خدایی خداییت

          وانگه به کمال پادشاهیت

             گرچه ز شراب عشق مستم

                             عاشقتراز این کنم که هستم

 

........................................................................................................

دنیا به خدا سیرم ازت ...

دور شو از من دنیا دور شو !!

 

فرمول فیزیکی ...

 

(f) نیروی پیشرفت به سوی خدا = (p) فشار یا قدرت معنوی
  (s) وسعت تمایلات نفسانی

مطابق این فرمول فیزیکی اگر بخواهیم فشار را زیاد کنیم باید نیرو زیاد شود

و برای افزایش نیرو باید از گسترش و دامنه سطح بکاهیم .

اگر می خواهید به قدرت معنوی و در نهایت پیشرفت به سوی خدا و رسیدن

 به کمال برسید باید از تمایلات نفسانی بکاهید.

جهاد با نفس

 

هر روز سعي كنيد يك حديث از كتاب جهاد نفس «وسائل الشيعه »را مطالعه كنيد

 وسعي كنيد به آن ،عمل كنيد بعد از يك سال خواهيد ديد كه حتما عوض شده ايد

 مانند دارويي كه انسان مصرف ميكند و بعداز مدتي احساس بهبودي مي كند

                            از رهنمود هاي عالم رباني

                آيت الله شيخ محمد تقي بهجت رحمة الله عليه

كتاب وسائل الشيعه نزد عالمان اخلاق از اهميت ويژه اي برخوردار بوده است

وهمواره سالكان طريق وتشنه كامان اخلاق اسلامي را به خواندن وعمل نمودن

اين كتاب شريف سفارش مينمودند ومن هم سعي خواهم كرد از كتاب جهاد با نفس

ترجمه آقاي علي افراسيابي كه قسمتي از كتاب

وسائل الشيعه است هر قدر كه .در توانم باشد برايتان بنويسم تا در تهذيب نفس

همگام وهمراه و همدل هم باشيم .