سلام سلامی از جنس نور تقدیم دوستاهای باصفام

باید یادتون باشه از کسی براتون گفته بودم که کمی اختلال

حواس پیدا کرده بود به هیچ وجه فکر نمیکردم که اینقدر جدی باشه

که الان بیشتر از ده روز توی تیمارستان رازی بستریش کرده باشند

وقتی بهم گفتند انگار یه دیگ آب سرد روم ریختند

خیلی ناراحت کننده است

ماه رمضان در پیش و شب های قدر در پیش رو ازتون تمنا میکنم

که دعای خیرتان را از سر ما کم نکنید

دعا درحق  همه بیماران علی الخصوص دعا برای شفای دل های بیمار

را فراموش نکنیم وهمینطورانشاالله سعادت دعا برای فرج امام زمان مان

از ما گرفته نشه ودلم میخواداگر چه مثل یه منتظر واقعی نباشم

لااقل بتوانم رفتارمنتظربودن را در بیاورم که عقدش به دلم نمونه

و به وقتش حرفی برای گفتن داشته باشم ...

.

.

.

.

.

حالا یه خاطره بگم  :

یه روز با بعضی دوستان تو یه مجلسی جمع بودیم و منتظر بقیه

یکی از دوستام هی میگفت که کاش یه تسبیح بود باهاش صلوات بفرستم

خسته شدم !

بهش گفتم حالا اگه تسبیح نباشه شما احیانا نمی تونید صلوات بفرستید

گفت خوب میخوام شماره ی صلوتهایی رو که می فرستم دستم باشه

به موقعش به خدا بگم ببین چقدر صلوات فرستادم ... حالا بقیش بماند

بعد یکی از دوستام برگشت گفت که بابا این که بدون تسبیح بفرستی که خیلی خوبه

گفتیم چرا؟؟

گفتش وقتی که میرسند چقدر صلوات فرستادی

میگی که خداجون من اونقدر صلوات فرستادم که

 صلواتهای من حساب و شماره نداره

خوب اینم یه جورشه دیگه

از الان به فکر کلاه گذاشتن ...

پی نوشت:

۱. حالا این به اون در همونی که بالا گفتم مسئله انتظار؟؟

۲.زیادی جدی نگیرید ها ... قضیه ی کلاه بازی رو میگم.